Posts tonen met het label Somme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Somme. Alle posts tonen

vrijdag 12 juli 2013

Van sla(g)(cht)veld Somme naar Verdunse abbatoir



Vrijdag 12/07/2013

Naar Péronne dus. Veel moet ik daar niet hebben, enkel het museum zou de moeite zijn. Ondergebracht in een oude burcht/kasteel met een goed geïntegreerde nieuwe vleugel. Zo staat het toch op Wikipedia.
Op de camping nog even het water bijgevuld, afvaltank en WCcassette geleegd (want 1 van de 2 laatse zorgde voor nogal wat stank bij wijlen.

De weg gaat vlot, is ook redelijk simpel, al goed. Ook het museum vind ik zonder moeite. Alleen is duidelijk dat men in de middeleeuwen geen auto's had. Een parking is niet direct te zien. Wat verder staat er wel een blauw bordje met de bekende P maar dat straatje is zo smal dat ik het risico niet neem om daar in te slaan. Dus maar wat doorrijden, heb toch mijn fiets mee moest het te ver worden.
Op goed geluk een straat rechts ingedraaid en warempel, daar is water, een park en een parking, in de schaduw nog wel.
Het is ondertussen al na de middag dus ik neem mijn ondertussen min of meer normale lunch = een droog worstje, een stukje kaas en een appel.
Ik heb niet echt een idee hoe ik terug bij het museum moet geraken, de GPS in mijn telefoon laat het blijkbaar afweten. Op oriëntatiezin (jaja) besloten het water in het parkje te volgen en waar kom ik uit? Op de parking die aangeduid stond op dat blauwe bordje (straatje was wel te doen geweest maar is daar volle zon). En, die parking ligt juist naast het museum. Goed gedaan van mij ('k zal het maar zelf zeggen, er is trouwens niemand anders).



Blijkt dat er op het pamfletje van het museum dat ik op de camping meenam zowaar een kortingsbon staat en zo kom hier dus nog goedkoop binnen.
Het museum is mooi en duidelijk ingericht, alleen had ik hier misschien eerder moeten komen. Nu is er zoveel herhaling dat het eerder op herkauwen lijkt. Er is ook een Nederlandse audiogids maar die zal ik niet veel gebruiken. De Hollandse (bwêêk) dame vertelt niks nieuws en bovendien op een vervelende monotone toon, het boeit haar duidelijk niet. Het blijkt ook nog om een slechte vertaling van de Franse originele tekst te gaan, dus nee, laat maar, ik zal wel de bordjes lezen. Niet alleen de audiogids is Hollands trouwens. De weinige andere bezoekers hier lijken dat ook grotendeels te zijn, vooral die met kinderen dan. Meer uitleg hoeft niet zeker?
Al bij al dus een beetje een tegenvaller, koud en afstandelijk, zeker na de toch wel emotionele dagen ervoor, ondanks de toch wel mooie collectie.



Van hieruit moet ik dus naar de streek van Verdun. Een wat langere rit en ik besluit om toch maar een stuk autostrade te nemen. Het wordt weeral aan de late kant wordt en ik wil toch proberen daar nog iets te bezoeken.
Zoekend naar de beste weg zie ik dat, als ik het stuk na Reims via gewone D wegen neem, ik heel makkelijk bij Vauquois kan uitkomen. Dit was normaal als laatste stap van de Verduntrip voorzien volgens mijn reisgids maar, flexibel als we zijn, kan dat evengoed eerst.
Toch ook maar even checken of daar ergens een camping of camperplaats in de buurt is. En ja, er is er zowaar één in Vauquois zelf. Kan niet beter.

Tot zover de theorie, over naar de praktijk van het autorijden. In Péronne de autostrade vinden is makkelijk. Ik ben er minder gerust in dat ik bij Reims makkelijk de weg zal vinden want, welke afrit ik ook neem, ik moet steeds door het centrum om op de juiste weg te geraken. Ik kies er voor om de laatst mogelijke te nemen, dan moet ik enkel de rand van Reims hebben. Die keuze blijkt me wel een extra stuk péage te kosten, maar soit.
Die rand gaat ook niet zo heel vlot. De namen van gemeenten die ik op mijn gidsblaadje geschreven heb komen nergens op de wegwijzers voor. En ik kan niet snel even de kaart nemen om degene die er wel op staan op te zoeken. Het is bovendien redelijk druk, dat wordt dus een stukje zweten, ondanks de airco.

Eens ik wat uit de drukte ben, kan ik me eindelijk even aan de kant zetten. Ik zit op een niet gepland stuk weg die evenwel verder toch op de voorziene weg uitkomt. Wat omweg, maar het valt al bij al nog mee. Ik rij dan ook rustig verder op een niet drukke, goede D-weg, met cruise control op en genietend van het mooie, golvende, rustgevende landschap.
Ik zet me nog af en toe eens aan de kant om dat er zaken aangekondigd worden langs de weg die ook wel interessant kunnen zijn en kijk of die in mijn weg passen. Sommige wel en andere doe ik passen door de weg te veranderen. Daardoor kom ik wel niet meer door een grotere gemeente en ik was van plan daar iets te eten te zoeken. Maar ik ga niet van honger sterven, kan altijd zelf iets klaarmaken (al heb ik daar eigenlijk helemaal geen zin in).
Nu ja, dat zijn zorgen voor later. Zou al te gek zijn om zaken waar ik (bijna) voorbij kom niet te gaan bekijken.

Zo passeer ik door Suippes (herinner ik me uit “Ten Oorlog” op TV) en is onder andere een Amerikaans memorial en dito kerkhof aangeduid. Jammer genoeg staan er nooit afstanden bij op die wegwijzers. Ik volg een beetje de richting en kom uiteindelijk in Varennes en Argonne. In tegenstelling met alle andere dorpen waar ik doorkwam leeft hier precies nog iets en iemand. Nu het is vrijdagavond, ook in Frankrijk begint dan het weekend zeker? En het is bovendien een beetje een grotere plaats. Misschien vind ik hier nog iets om te eten? Hmmm. Er is nog wel een en ander open maar overal lijkt het vooral het jonge volk te zijn dat het weekend inzet. Voel er niet veel voor om daar als vreemde eend te gaan tussen zitten.
De pijlen van dat Amerikaans geval blijven maar verder wijzen en ik geef het op. In Varenne is blijkbaar ook een museum. Ik besluit om morgen maar terug naar hier te keren. Ben moe en het is al na achten. 

Bij wijze van troostprijs krijg ik nog een ander Amerikaans monument te zien, van Pennsylvania.
Naar Amerikaanse traditie veel groter dan nodig is maar het heeft wel iets, zeker in het oranje kleurende licht van de ondergaande zon. Ik wordt dus weer even stil en rustig (nee, ik was dat niet), neem wat (veel te veel natuurlijk) foto's in de wellicht ijdele hoop de sfeer en mijn stemming te kunnen vangen. Iets wat geldt voor bijna alle foto's die ik neem vrees ik.




Maar dus op naar Vauquois. Plan: parking zoeken , potje koken en slapen. Die verdwenen heuveltop (waar het oude dorp lag) bezoek ik morgen wel. Het nieuwe dorpje hebben ze aan de voet van die heuvel aangelegd na WOI.

Ik verwacht een uitgestorven boerengat – begrijp dan ook niet dat hier een camperplaats is – maar tot mijn verwondering leeft het gat. Het is maar enkele huizen groot, met een duidelijk oversized Mairie (Amerikanen zijn hier geweest zeker?). Er wordt wel een nieuwe verkaveling aangelegd, klein maar toch. Er spelen kinderen met hun fiets in de straat en ik hoor nog ergens lawaai van mensen.
Ik parkeer me op de ,eerder kleine maar propere, gemeentelijke parking die inderdaad aangeduid is als camperplaats begot. Ik heb die helemaal voor mij alleen en kan dus rustig een min of meer plat plaatje zoeken. Lukt niet helemaal maar zal wel niet uit bed vallen.

Vooraleer aan eten te beginnen wil ik toch even rondkijken, dat mensenlawaai maakt me nieuwsgierig. Ik zie een wegwijzer(tje) naar chambres d'hotes en zowaar een soortement restaurant dat nog open is. Lawaai komt trouwens uit hun tuin waarin een zwembad is dat druk gebruikt wordt.
Het is geen geweldige kaart maar ik moet toch zelf niet koken. Ik doe wild (woeha!) en bestel ook een aperitief, kies voor de quiche Lorraine, ben nu eenmaal een beetje in de streek. En, al is het er waarschijnlijk één uit den Aldi, hij smaakt me toch. Zeker met het verse slaatje die er bij is. Gezien ik nog geen goesting heb om op te stappen pak ik er ook nog maar een dessertje bij – een simpele pannenkoek met suiker. En ook die smaakte me. Ondertussen zijn er nog klanten binnengekomen en terwijl ik mijn pannenkoek met smaak verorber, valt de pas aangekomen dame-klant pardoes door haar stoel. Uit het geratel van de uitbaatster leid ik af dat het nieuwe zijn en een slechte levering (te goedkoop waarschijnlijk?) en er staan er al twee zo aan de kant. Eigenares is er druk over aan het klagen, tussen het verontschuldigen door.
Ik zit ook op zo eentje en precies wat minder op mijn gemak  en vraag de rekening, een simpele 12 euro. Loop nog even door het dorpje om me mentaal klaar te maken voor het slapengaan (en als je dat niet gelooft maak ik je wel iets anders wijs). Bekijk nog even de kaart voor morgen (want ik wil dat verdomde Amerikaans memoriaal vinden), gebruik voor de eerste keer de buitenafdekking voor de cabine (hier ziet niemand me klungelen) en trek me terug in mijn rijdend huisje.

Toch nog geen zin om te gaan slapen. Kijk nog filmke (Cat Ballou, heerlijk ouderwetse komische western) en ga dan uiteindelijk toch maar slapen (want ik was moe, remember).
Sta toch wat schever dan ik dacht maar leg me dan maar wat diagonaal, alleen zijn heeft ook zijn voordelen.
Val uiteindelijk in slaap maar wordt even later terug wakker van knarsend grind onder autobanden en slaande deuren. Probeer buiten te loeren maar zie niks, sta slecht opgesteld daarvoor en is bovendien stikdonker. Ben er toch niet helemaal gerust in (wie moet er hier nu in godsnaam 's nachts op zo'n prutsparking zijn?). Realiseer me opeens dat ik de deuren van de cabine niet terug gesloten heb na aanbrengen van de ruitbedekking (die deuren gaan anders nooit open). Snel uit bed, deuren sluiten en overal eens door ramen loeren maar niks te zien. Frank begint te vallen dat er eerder ook nog een andere auto op de parking stond. Zal dus wellicht die geweest zijn dat ik heb horen vertrekken.
Probeer mezelf daarvan verder te overtuigen zodat ik kan slapen.

donderdag 11 juli 2013

Champs de Bataille de la Somme

Woensdag 10/07/2013


Gezien de lengte van de voorziene route had ik vroeg moeten vertrekken... Maar ik was niet vroeg wakker (misschien zat die wijn daar voor iets tussen?). Ik ga er dan ook maar meteen vanuit dat die derde nacht op deze camping er zeker zal komen en dat – in plaats van die extra dag te gebruiken om in de zon te liggen – ik mijn route maar over twee dagen zal verdelen. Het is vakantie voor iet.

Zo gezegd, zo gezegd en nog steeds niet gedaan want ik raak maar niet weg. Rond 11 uur rij ik uiteindelijk toch richting Serre-les-Puisieux. Volgens de gids enkel te vinden met een goede GPS of een groot oriëntatievermogen. Dus dat belooft... Temeer ik van de andere kant zal komen dan de gids beschrijft.

Maar, misschien net daardoor, heb ik geen enkele moeite om dat dorpje te vinden. De veldwegel naar het Sheffield memorial kost me iets meer moeite. Ze hebben hier in Frankrijk de slechte gewoonte om hun wegwijzers maar aan één kant te zetten. Kom je van de verkeerde kant, zie je het maar als je er voorbij bent... (en jawel, ik kwam van de verkeerde kant). De weg lijkt me net in iets te slechte staat om de mobilhome er op te sturen en ik parkeer me maar een honderdtal meter verderop aan een Brits kerkhof (er zijn er hier genoeg...). Eens in de weg blijkt dat geen slecht idee. Een dertigtal meter ver in de wegel (Waarom hier ???) staat er een bord met de mededeling dat deze weg vooral gebruikt wordt voor landbouwvoertuigen, door landbouwers vaak afgesloten wordt, niet geschikt is voor bussen (Engelse dan normaal, er zijn er daar ook genoeg van hier), er niet kan gekeerd worden en dat het memorial zo'n 200 m verderop is.

Ikke dus blij dat ik dat helemaal alleen ook bedacht had.


Alleen... bleek het een lange 200m, in volle middagzon en lag er na 300 m (schat ik) nog een kerkhof (met strook om te parkeren/keren, grrr). Nu ja, gezondheid, conditie en de lijn nietwaar ?


Dit was het meest noordelijke punt van de aanval op 1 juli 1916, de start van de Big Push van Sir Douglas Haig. Den onnozelaar. Het werd, zoals ik ondertussen al ettelijke malen las en hoorde, eerder de big slaughter.

 Het Britse leger was hier samengesteld uit vrijwilligers (Kitcheners Army), onderverdeeld in "pal”battallions. Wie samen tekende mocht samen vechten, da’s plezanter (sic). Op dit punt vertrokken dus allemaal mannen uit Sheffield en Accrington. Het grote merendeel liet die dag een weduwe of treurende ouders achter.

Ook in dit kleine memorial zijn de loopgraven en kraters min of meer bewaard en krijg je wel een idee van waaruit ze moesten vertrekken en zie je nog beter waar ze verondersteld werden naar toe te gaan... Welke generaal of strateeg ooit dacht dat dat kon lukken... geen idee. (wel een idee, staat in de geschiedenisboeken maar dat noem ik geen generaal maar een gestoorde zot).

Aan die verste bomenrij moesten ze geraken, mijne frak...
Ik neem de tijd om de omgeving in me op te nemen en probeer me er weer van alles bij voor te stellen.
Een gedachte die me daarbij meermaals overvalt is dat dit eigenlijk best wel een mooie streek is. Niet echt iets speciaals maar gewoon, mooi. Glooiend, met afwisselend bosjes en veel akkerland. Het landschap straalt een soort rust uit.
Hoe kan dat dan ooit het toneel geworden zijn van zoiets onmenselijks. Waarom wou men precies hier die "grote doorbraak" forceren? Dit lijkt me daar een heel moeilijk terrein voor, constant op en neer, tijdens de oorlog kapotgeschoten en -geregend...



Ik vind het steeds absurder (voor zover dat nog kan) en misdadiger. Maar dat schreef ik al eerder dacht ik (en als ik het niet al schreef dan dacht ik het al)

 
Op naar de tweede halte: Sunken Lane in Baumont-Hamel. Een holle weg die tot dicht bij de Duitse linies liep en zo een ideale vertrekbasis was voor de aanval. Of dat had moeten zijn.
De grote mijn, die de Duitse eerste linies had moeten wegvegen, ontplofte 10 minuten te vroeg (niet per ongeluk maar omdat ze het niet eens werden over wanneer dat best gebeurde... ???)

Gevolg: alle Duitsers wakker (behalve degene die net boven die mijn lagen, die werden nooit meer wakker). Daardoor hadden ze de tijd om de krater te bemannen en daar mitrailleurnesten op te stellen. Gevolg: Er bleef van de Lancashire Fuseliers niet veel over.
Zei ik al dat het steeds absurder werd?

Nu ja, je weet op voorhand dat de Sommeslag geen happy verhaal is. 1 juli 1916 staat niet voor niets bekend als de bloedigste dag in de geschiedenis van het Britse (Gemenebest) leger.

Ook hier weer dat vreemd – ergens verkeerd aanvoelend – gevoel van schoonheid van de locatie. Ik blijf er lang hangen. Niet alleen omdat ik maar de toegang tot die krater niet vind of dat die auto met Britten die kort na mij aankwam maar niet wil vertrekken zodat ik nergens een treffelijke foto kan nemen omdat ofwel de twee uitgestapte mannen in de weg lopen of de twee vrouwen die bij de auto blijven hangen in de weg staan :-).
 

Om één of andere reden wil ik alleen zijn op die plek. Het nabijgelegen – kleine – kerkhof bezoek ik uitgebreid en iets doet me daar toch in het register schrijven, wat ik normaliter overbodig vind.


Uiteindelijk vertrekken de Britten en ik blijf nog even mijmeren. Pluk een poppy (die hier weelderig groeien tussen het koren en het koolzaad) om op het kerkhof te leggen. En ook nog een om te proberen te drogen en mee te nemen naar huis.

Door daar te blijven hangen mag ik het zeker vergeten om de route op 1 dag rond te krijgen. Maar het was het meer dan waard.




Hoofdbrok en meteen sluitstuk van de dag wordt het Newfoundland Memorial Park. Ook weer onderhouden en "uitgebaat" (al klinkt dat woord te negatief maar ik vind er geen ander) door Canada – waar Newfoundland ondertussen deel van uitmaakt – en is de gidsing in handen van Canadese studenten.

Ik ben er rond half 3, ook hier sluit de parking weer om 17u en de eerstvolgende guided tour is om 16u. Dat wordt dus gegarandeerd weer rennen. Nog anderhalf uur, voor de toer start, te vullen. Geen nood het domein is groot genoeg om al deels alleen te gaan verkennen. Te groot zelfs want ik raak niet rond voor 16u en ik moet al rennen om op tijd aan het bezoekerscentrum te zijn.



Ook hier zijn, net als op Vimy-ridge, de loopgraven bewaard. Zowel de Britse als de Duitse maar over een veel groter terrein.

De gids (ze heet Annabelle) kwijt haar grondig van haar taak. Het verhaal herhaal ik niet, het is hetzelfde als op alle sites in de Somme op 1 juli 1916: De geallieerden gaan "over the top" en worden weggemaaid, aangevuld met misverstanden, verkeerde inschattingen, arrogantie, verkeerde - slechte en/of onmogelijke communicatie, enz...
Ze wijst ons ook op een "détail": hoe dicht de grafstenen hier bij mekaar staan. Op één kerkhof hebben ze zelfs telkens twee namen op één zerk moeten zetten. Ze tegen elkaar zetten was al niet meer genoeg.


Annabelle kwijt haar zelfs zo grondig van haar taak dat haar tour uitloopt en ze niet de volledige ronde kan afwerken. Dus ja, ik moet hollen om de mobilhome buiten de parking te krijgen. Het domein zelf blijft wel nog open en daar maak ik dankbaar gebruik van. Het stuk waar ik nog niet kwam (niet alleen en niet met de gids) ga ik nog bekijken en laat de boel even bezinken.



Heb ondertussen ook een WOI-locatie erbij in België om te bezoeken. De Newfoundlanders streden blijkbaar ook, bij de slag om "Courtrai" en daar zou ook ergens zo'n Kariboe (embleem van NFL) moeten staan, op te zoeken.





Daarmee zit deze dag er weer bijna op. Terug naar Albert en zijn camping Vélodrôme. Onderweg vang ik al een glimp op van het programma van morgen (en ik probeer er ook een foto van te nemen al zal die niet al te goed gelukt zijn vrees ik).

Eerst nog iets te eten zoeken, wat moeilijker blijkt dan gedacht. Uiteindelijk maar aan een soort frietkot een pitaschotel besteld en in de mobilhome (die een heel eind verder weer aan het station met dat vliegtuig geparkeerd stond) opgegeten. Was nog lekker ook.

Terug op de camping het zweet en stof nogmaals afgespoeld en niet veel meer gedaan. Geen wijn ditmaal, wel een whiskey (of 2) en terug een film. Om in de sfeer te blijven: "van het westelijk front geen nieuws". Niet de versie die ik kende (met John Boy Walton voor wie zich nog dat feulletonneke herinnert) maar een vroegere zwart-wit versie. Wat gedateerd misschien, zowel de montage, acteerprestaties als de actiescènes maar misschien net daarom pakkender.

Om 11uur ís die bekeken en hóúd ik het voor bekeken. Op naar bethlehem (bed, voor alle duidelijkheid  ).

Donderdag 11/07/2013


Vlaamse Feestdag vandaag, maar er eigenlijk niet bij stilgestaan. Denk er maar aan nu ik deze titel typ.

Het weer lijkt omgeslagen, is bewolkt, de wind nog even fris als vorige dagen. Waar dat de vorige dagen welkom was (overdag toch) maakt die het nu wat onaangenaam.


Doordat ik enkel rest van programma van gisteren moet afwerken is er geen haast. Ik besluit eindelijk aan mijn gepland dagboek te beginnen terwijl ik mij nog een en ander herinner. Wat je over de eerste drie dagen kan lezen wordt dus deze voormiddag geschreven. Dat herinneren blijkt trouwens nogal mee te vallen, wordt wellicht zelfs te uitgebreid. 

Ik moet het schrijfwerk noodgedwongen afbreken rond 14 u, anders wordt het straks weer haastwerk.
De zon is er ondertussen weer doorgekomen – de wind is terug verfrissend – en ik vertrek vol goede moed.

Opnieuw volg ik de route in omgekeerde richting wat er uiteraard weer voor zal zorgen dat ik hier en daar een wegwijzer mis. Nu, dat weet ik ondertussen en ik maak me er zeker niet druk om :-).


Eerste stop is het Brits-Franse Thiepval Memorial. Een soort Menenpoort te velde maar dan lelijker. Het is enorm maar lijkt eigenlijk op snel op elkaar gezette duplo®blokken. Ze zijn ook aan de renovatie bezig voor volgend jaar en het verliest daardoor toch een beetje van zijn impact.

Het feit dat ze ook hier weer een aantal bussen Britse schoolkinderen gelost hebben maakt het er voor mij ook niet beter op . Een beetje ingetogenheid moet je van zo'n jonge mensen nu eenmaal niet verwachten. Enfin, het feit dat ze het verleden op die manier niet vergeten is ook al iets. Al hoop ik toch dat er wat meer blijft van hangen dan hoe de geweren er uit zagen en hoe je iemand met een bajonet moet doorprikken (wat ik er enkele zag oefenen in het grasveld naast het monument...)


Al bij al blijft het wel een indrukwekkend gevaarte. Net als bij de Menenpoort en andere memorials die ik al bezocht staan ook hier de namen gebeiteld van alle manschappen die ze tijdens de slag om Somme zijn kwijtgeraakt en nooit meer hebben teruggevonden. Netjes opgelijst volgens de sector waar ze verdwenen. En het zijn er veel, veel te veel te veel te veel.
Voor de cijfertjes: meer dan 72000 namen waarvan mogelijk ergens te velde een graf is van "a soldier of the great war, known unto God".

Dat ergens te velde mag je trouwens letterlijk nemen. Net als de westhoek is de streek hier bezaaid met Common Wealth Cemeteries. Alleen, bij ons liggen die meestal nog ergens langs een weg(getje). Hier liggen die heel vaak gewoon midden de velden. Er loopt dan wel mooi een pad naartoe met gemillimeterd gras, op zijn Brits.


Van het mastodont gedenkteken naar een kleiner, de Ulster Tower. Opgericht voor de Ierse brigade die hier ook streed op die eerste juli en als een van de enigen hun objectief konden bereiken, zij het met grote verliezen. Omdat de rest nergens geraakte en ook hun versterkingen niet meer doorkwamen moesten ze hun veroverde positie echter dezelfde nacht weer opgeven en terugkeren naar de plaats waar ze om 7u30 's morgens vertrokken waren.

Had ik het al over absurd en zo?


De toren zelf is een gebouw dat achteraf is opgetrokken als gedenkteken en is een kopie van de toren die stond op het domein in Ierland waar ze hun training kregen voor ze naar Frankrijk verscheept werden. Mooi torentje maar eigenlijk wat weinigzeggend, “zonevreemd” zou je het kunnen noemen.

De site wordt in de reisgids aangeraden als een goede plaats om te picknicken (!) en dat is het eigenlijk ook. De drie bussen Britse schoolkinderen die ook daar weer aankomen maken daar trouwens gretig gebruik van. Zelf koop ik er een ijsje.

Wat daar ook te krijgen is de DVD die door het Britisch Historical Museum werd uitgebracht naar aanleiding van de honderdste verjaardag van WOI. Een geremasterde versie van de – origineel in 1916 gemaakte en in de bioscoop vertoonde – film van Geoffry Malins. Bevat grotendeels origineel geschoten beelden - onder andere van net voor de start van de aanval in Sunken Lane. Hier en daar werd het aangevuld met geacteerde beelden (in 1916). Veel fragmenten die gebruikt worden in documentaires of hier in de memorials komen uit deze film. Ik was van plan die film op internet te zoeken en te kopen. Moest dus niet meer zoeken, enkel kopen.


Dit waren 2 wat tegenvallende haltes. Er rest er nog 1 (eigenlijk 2 maar die tweede is een buitenbeentje) en ik hoop dat die me wat meer zegt. De Lochnagar crater ofte la Grande Mine in La Boiselle.

“ La grande Mine”, de naam zegt het al. Het betreft een mijnkrater op een plaats waar men Duitse stellingen opblies op 1 juli 1916. En ja, het ís een indrukwekkend zicht. Eén waar een mens nog maar eens stil van wordt.
Ook deze site is weer gelegen op een heuvelrug en het zicht op de streek is schitterend. Weer die rust....

Elk jaar op 1 juli om 7u30 wordt hier een herdenkingsdienst gehouden en poppy’s in de krater gegooid.


Er staan overal borden dat het een gevaarlijke site is en dat je hem betreedt op eigen risico. Dat lijkt idioot maar blijkt nog te kloppen ook. Bij het achteruitstappen om een foto te nemen blijf ik aan een houten trap haperen en ik laat stuk vel van mijn hiel achter (grapje, maar dan een waargebeurd  )
Je krijgt de krater onmogelijk op 1 foto... is gewoon enorm

Rond met het “officiële” programma voor vandaag, zonder haasten ditmaal. Blijft nog een bezoek over aan "Tommy's". Een etablissement langs de weg van Bapaume naar Albert met een bijhorend "museum". Men zou er kunnen eten (was het plan) en men zou er Belgische bieren aan normale prijzen kunnen krijgen (was misschien het plan als het geen Leffe betrof wat ik, zoals gekend, geen bier vind).

Het was dus Leffe en Jupiler (nog erger), de keuken was gesloten, er was geen kat en het "museum"... Nu ja.

Maar het was ergens wel plezant. Moet ik me tenminste later niet afvragen of ik er niet had moeten naar toe gaan .


Bij het terug naar Albert rijden passeer ik een Mc Donald. Ben dus daar maar gestopt om iets te knabbelen. Bovendien hebben ze daar internet zodat ik even on line kon gaan om het reeds getypte deel van dit hier naar de cloud te backuppen en uiteraard even mail en Facebook te checken.


Terug op camping, de zetel en tafel terug ingepakt, klaar voor morgen. Daarna dit dagboekdingen verder aangevuld tot en met deze letters. Met een Sint Bernardus binnen bereik (is nu leeg jammer genoeg). Had eigenlijk nog film willen kijken maar dat tikwerk vraagt te veel tijd. Is ondertussen 00u47 en dus meer dan bedtijd.

Morgen naar Péronne, nog wat Somme en daarna richting Verdun.

Slaapwel.

dinsdag 9 juli 2013

Op naar de Somme


Dinsdag 09/07/2013


Alweer goed en veel te lang geslapen. Het kerkhof loopt al vol (nou ja) met bezoekers, de Garde is weer present.
Probeer planning voor deze en volgende dag te maken.

Tweede route is er één die zeker een dag in beslag neemt volgens de reisgids (voor mij dus al zeker). Ik beslis vandaag rustig de rest van eerste route af te werken en daarna door te rijden naar Albert, naar de gemeentelijke camping daar. Kan dan ook het museum "Somme 1916" bezoeken wat ik op het internet terugvond, om dan de volgende dag te proberen de tweede route te rijden.

Het Barmuseum hier laat ik voor wat het is (misschien kom ik nog eens terug met Robrecht of zo, wie weet?), kronkel nog even naar Vimy en bezoek er twee kerkhoven temidden van de met loopgraven en kraters doorploegde gronden. Ook hier ben ik weer niet de enige bezoeker (er loopt dus weer altijd iemand in beeld als ik een foto wil nemen). Best dat ik mijn reis dit jaar doe en niet volgend, dan wordt het een heel gekkenhuis vrees ik.

 
Ik schrijf ditmaal de gemeenten en wegnummers die ik nodig heb om aan de Sommeslagvelden te geraken op een papierke dat ik op het dashboard vastklem. Dat maakt het mijn onzekere zelf iets comfortabeler om de weg te vinden.

Ik haast me niet en kom dus ook maar pas in de namiddag in Albert aan. Onderweg enkele keren gestopt. Bij een kerkhof langs de weg en in Pozières bij “the windmill” en het Memoriaal voor de 1st Australian corps.
 

Zal maar eerst museum bezoeken in Albert (voor dat ook alweer dicht gaat) en dan slaapplaats zoeken.

Dat museum vind ik vlot (ligt naast de basiliek Notre Dame de Brebières, kan het dus niet missen). Parking vinden is iets moeilijker. Aan het station (waar in de lokkettenzaal om een of andere reden een echt levensgroot vliegtuig hangt...) vind ik echter ruim plaats, wel in volle zon maar soit. Fiets afgenomen – zo heb ik die ook niet voor niets mee – en terug naar centrum.

Het museum is ingericht in ondergrondse tunnels die aangelegd werden als schuilkelders voor WOII. Deze locatie past wonderwel bij de inhoud. In de tunnels, 10m onder de grond, wordt het leven in de loopgraven geëvoceerd zoals dat heet. Je start met een video die nog eens het concept en (dramatische) verloop van de slag om de Somme samenvat. En dan vat je een parcours aan van een 250 m langs infoborden, vitrines met voorwerpen en wapens (ja Robrecht, je moet eens komen kijken) en in de zijgangen opgestelde taferelen. Het loont wel de moeite.
Enige minpunt: die bende snotjongens die me joelend, gillend en krijsend in het eerste stuk voorbijsteken. Ik blijf dus maar wat langer in het begin hangen tot die druktemakers verdwenen zijn.

 De uitgang is in een park een 100-tal meter van de basiliek af en je komt er niet zonder eerst de souvenirwinkel gepasseerd te zijn. Daar kan je zowaar opgegraven stukken kopen??? Van helmen, al dan niet intact, tot bajonetten enz.... Vreemd wel.

 Terug naar de auto en op zoek naar de camping municipal. Er staan bordjes, dus dat kan geen probleem zijn. Is het ook niet, tot op het moment dat er geen bordjes meer zijn natuurlijk. Een toerke gedaan en dan uiteindelijk toch maar rechtdoor die doodlopende straat ingereden waar, inderdaad, op het einde, de camping is. (1 extra pijltje zou veel verduidelijken...)

Proper campingske, dus dat valt mee. De prijs ook. Betaal voor twee nachten en denk er aan een derde er bij te pakken, kan ik een dagje van het goede weer genieten, in rust bij mobilhome. Allé, dat is het opzet.

Vind hier nog wat extra info over de streek, dus kan weer wat bijlezen. Eten is hier niet te krijgen jammer genoeg, moet daarvoor terug naar centrum. Heb daar geen zin in en improviseer dus maar wat met wat ik heb. Smaakt ook. Zin om af te wassen heb ik niet en ik laat die dan ook staan voor de volgende dag. (alsof ik dan goesting ga hebben...)

Lees de route door voor volgende dag (en besef nu al dat het moeilijk wordt in 1 dag), drink glaasje wijn (of 2 of 3 of 4, weet het niet meer zo goed), kijk een filmke en ga rond middernacht slapen. Da’s nog altijd vroeger dan thuis vaak.